Tuesday, December 18, 2018

In search of the “missing” women of Agios Ermolaos…

In search of the "missing" women of Agios Ermolaos…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Digging begins in Agios Ermolaos some time ago for two Cypriot women: One Turkish Cypriot and one Greek Cypriot…
The remains of the Turkish Cypriot "missing" woman, Lutfiye Ahmet are found in the well in the yard of her house but the remains of the Greek Cypriot "missing" woman, Theodora Savva Kallis, are not found in the well in the yard of her house…
Both were old… Both went "missing" in 1974… There were rumours that both were killed and buried in the wells of their own houses…
Then a woman calls me from the village and says that "No, Lutfiye Ahmet was not killed… She was afraid when war began and tried to go down the well to hide and probably she fell and died…"
We don't know yet if she was killed or if, as claimed, she went down the well to hide and died there…
Only after analysis in the laboratory of the Cyprus Missing Persons' Committee, perhaps her family will have no answers…
But we have more information about Theodora Kallis and the other "missing" Greek Cypriot women from the village when a reader calls me and gives me information…
She says:
"In Agios Ermolaos, Mrs. Xenou was killed by a Turkish Cypriot policeman visiting the village.
Her name was Polyxeni Neophitou Miltiadou… I was a child at that time, but I remember her quite well… She could not walk and she was an old woman. In 1974, although her family had left, she had remained in the village, she was alone.
The Turkish Cypriots from Agios Ermolaos had gone to Shilloura when war broke out in 1974 and returned only after some time… When the Turkish Cypriots had returned to the village, they saw that Mrs. Xenou was alive. Every day the Turkish soldiers in the village had taken her some food and some water and took care of her…
Mrs. Xenou would say to the Turkish Cypriots who returned to the village, "Please don't go away again, don't leave me alone, I have no one here, I have you…"
Then a Turkish Cypriot policeman came to the village and was looking for Greek Cypriots in the village. He was asking everyone whether there were any Greek Cypriots who remained in the village. When he heard that Mrs. Xenou, who could not walk, was there, he went to find her and kill her… Killing of Mrs. Xenou in this way by him had made the Turkish Cypriots of the village very upset… They had asked him why he did that… This man's name as far as I remember was ….. and he is no longer alive…
And then they had buried Mrs. Xenou in a pile of fertilizer… Time had passed and in February 1975, they had decided to remove the fertilizer (gubri) from that yard and when removing the fertilizer, the bones of Mrs. Xenou had come out… I was a kid back then and they had chased me away so that I would not see such a scene… Then one of those from the village had said that these remains having stayed so long in the manure, could spread disease so they had decided to burn these bones. As far as I remember, the one who spoke about disease and burning bones was working in the Nicosia Turkish Cypriot municipality and he too passed away now…
Then the fertilizer was removed from there and Mrs. Xenou's bones were burned, as I heard… I do not have any information about what they did with the bones that they supposedly burned.
As far as I know, Mrs. Lutfiye Ahmet was not killed. When the Turkish war planes came at the beginning of the war she was so scared, she tried to hide in the well… This well was in the yard of her house…"
Another reader has more information about Mrs. Xenou:
"Mrs. Xenou was from Sysklipos but had got married to Agios Ermolaos. She was born around 1918. The Turkish Cypriot police sergeant who killed her had found around 700-800 sterling pounds in her house and took it. This police officer who had come to the village from elsewhere – he was not from Agios Ermolaos – later on would brag about the money he had found and say "This woman was rich, she had sterling pounds and I took it and I killed her…"
The same police officer had also killed Theodora Kallis while she was eating macaroni and chicken and he would brag about that as well in the coffee shop. When he had gone to kill Theodora Kallis, he had with him someone else from another village."
I would find out that the Turkish Cypriot sergeant who had killed Theodora Kallis and Mrs. Xenou with his own pistol would some time later lose his own son… What goes around comes back around as the saying goes… What else one can say? Who gave us the right to take life? Who gave anyone the right to kill another human being or an animal? We all belong to the earth and we should respect life first of all… Not go around killing innocent old women, who cannot even walk… And I do not accept that war is a "pretext" – no… War is not a "pretext" – if you have a bad heart, you are a bad person whether you are in times of war or in times of peace… The primary thing we should all teach our children should be to respect life…
We had gone to the house of Theodora Savva Kallis together with her granddaughter Dora Parmakli Deliyannis on the 10th of April 2018, accompanied by the investigators of CMP – Dora wanted very much to find the remains of her grandmother Theodora Kallis who had gone "missing" from her house… The last time she had seen her was on the 25th of July 1974…
Some Turkish Cypriots from the village had told them that she might have been buried in one of the wells or in the fertilizer in her own garden, so Dora would point out the wells…
Later on this year, CMP would carry out excavations in the closed well in the yard of the house but would find nothing…
There were also rumours that she had been killed in the street…
There were rumours that she was buried in the fertilizer in her garden and then the fertilizer removed from the garden…
More investigation needs to be done and we need to go back to the village together with Dora again to speak with her Turkish Cypriot friends from her childhood to see if they have seen or heard anything…
Theodora Kallis was a poet – whomever she would see, she would say "Which poem shall I recite for you?" She was reading the Cypriot popular poems…
Theodora had given birth to 14 children but only three had stayed alive… Only two sons and a daughter had remained alive… They too are gone now, only the grandchildren remain to remember her… She had been 93 years old when she "disappeared" from the village…
We will continue our investigations and let's hope that we can find more information about both Mrs. Xenou and Theodora Savva Kallis in order to help find their possible burial sites, so that we can help the Cyprus Missing Persons' Committee to do excavations and try to find their remains…
If you know anything that you would like to share with me, with or without your name, please call me on my mobile CYTA phone at 99 966518.

22.11.2018

Photo: The missing women of Agios Ermolaos, Lutfiye Ahmet and Theodora Kallis Savva and Dora the granddaughter holding the photo of her missing grandmother...

*** Article published in the POLITIS newspaper on the 16th of December 2018, Sunday. A series of articles were published in YENİDÜZEN newspaper in Turkish on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 18, 19 and 20 October 2018 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/ayermolanin-kayip-kibrisli-kadinlari-icin-kazilar-13094yy.htm

http://www.yeniduzen.com/ayermolada-bir-kayip-sahistan-geride-kalanlara-ulasildi-13099yy.htm

http://www.yeniduzen.com/ayermolada-ksenu-hanimi-koye-kontrole-gelen-bir-kibrisliturk-polis-oldurmustu-13104yy.htm

Αναζητώντας τις «αγνοούμενες» γυναίκες του Άγιου Ερμόλαου…

Αναζητώντας τις «αγνοούμενες» γυναίκες του Άγιου Ερμόλαου…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Οι εκσκαφές για δύο Κύπριες γυναίκες ξεκινούν πριν από κάποιο καιρό στον Άγιο Ερμόλαο: μια Τουρκοκύπρια και μια Ελληνοκύπρια…
Τα οστά της Τουρκοκύπριας «αγνοούμενης» γυναίκας Lutfiye Ahmet βρέθηκαν στο πηγάδι στην αυλή του σπιτιού της, όμως τα οστά της Ελληνοκύπριας «αγνοούμενης» γυναίκας Θεοδώρας Σάββα Καλλή δεν βρέθηκαν στο πηγάδι στην αυλή του σπιτιού της…
Και οι δύο ήταν ηλικιωμένες… Και οι δύο έγιναν «αγνοούμενες» το 1974… Υπήρχαν φήμες ότι και οι δύο σκοτώθηκαν και θάφτηκαν στα πηγάδια στο σπίτι τους…
Μετά μια γυναίκα από το χωριό μου τηλεφωνά και λέει ότι «Όχι, δεν σκότωσαν τη Lutfiye Ahmet… Φοβήθηκε όταν ξεκίνησε ο πόλεμος και προσπάθησε να κατεβεί στο πηγάδι για να κρυφτεί και πιθανότατα έπεσε και πέθανε…»
Δεν ξέρουμε ακόμα αν είχε σκοτωθεί ή αν, όπως υπάρχει ο ισχυρισμός, κατέβηκε στο πηγάδι για να κρυφτεί και πέθανε εκεί…
Μόνο μετά τις εξετάσεις στο εργαστήριο της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής Αγνοουμένων, ίσως η οικογένεια της να έχει απαντήσεις…
Όμως έχουμε περισσότερες πληροφορίες για τη Θεοδώρα Καλλή και τις άλλες «αγνοούμενες» Ελληνοκύπριες γυναίκες από το χωριό, όταν μια αναγνώστρια μου τηλεφωνά και μου δίνει τις πληροφορίες…
Λέει:
«Στον Άγιο Ερμόλαο η κυρία Ξενού σκοτώθηκε από ένα Τουρκοκύπριο αστυνομικό που επισκέφτηκε το χωριό. Το όνομα της ήταν Πολυξένη Νεοφύτου Μιλτιάδου… Ήμουν παιδί τότε αλλά τη θυμούμαι αρκετά καλά… Δεν μπορούσε να περπατήσει και ήταν ηλικιωμένη. Το 1974 παρόλο που η οικογένεια της είχε φύγει, αυτή παρέμεινε στο χωριό, ήταν μόνη της.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1974 οι Τουρκοκύπριοι από τον Άγιο Ερμόλαο είχαν πάει στη Σκυλλούρα και επέστρεψαν μόνο μετά από κάποιο καιρό… Όταν οι Τουρκοκύπριοι είχαν επιστρέψει στο χωριό, είδαν ότι η κυρία Ξενού ήταν ζωντανή. Κάθε μέρα οι Τούρκοι στρατιώτες στο χωριό της έπαιρναν λίγο φαγητό και νερό και την φρόντιζαν…
Η κυρία Ξενού είχε πει στους Τουρκοκύπριους που επέστρεψαν στο χωριό «Σας παρακαλώ μην ξαναφύγετε, μην με αφήσετε μόνη μου, δεν έχω κανένα εδώ, σας έχω εσάς…»
Τότε ένας Τουρκοκύπριος αστυνομικός ήρθε στο χωριό και έψαχνε για Ελληνοκύπριους στο χωριό. Ρωτούσε όλους αν υπήρχαν Ελληνοκύπριοι που παρέμειναν στο χωριό. Όταν άκουσε ότι εκεί ήταν η κυρία Ξενού, που δεν μπορούσε να περπατήσει, πήγε να την βρει και να τη σκοτώσει… Ο τρόπος που σκότωσε έτσι την κυρία Ξενού, αναστάτωσε πολύ τους Τουρκοκύπριους του χωριού… Τον είχαν ρωτήσει γιατί το έκανε αυτό… Το όνομα του άντρα αυτού εξ' όσων μπορώ να θυμηθώ ήταν …. και πλέον δεν ζει…
Και τότε είχαν θάψει την κυρία Ξενού σε μια σωρό λιπάσματος… Ο καιρός πέρασε και το Φεβρουάριο του 1975 είχαν αποφασίσει να μετακινήσουν το λίπασμα (κόπρι) από εκείνη την αυλή και όταν μετακινούσαν το λίπασμα είχαν εμφανιστεί τα οστά της κυρίας Ξενούς… Ήμουν παιδί τότε και με είχαν κυνηγήσει έτσι ώστε να μην δω μια τέτοια σκηνή… Τότε ένας από τους χωριανούς είχε πει ότι τα οστά αυτά είχαν παραμείνει τόσο καιρό στην κοπριά, μπορούσαν να μεταδώσουν ασθένειες έτσι αποφάσισαν να τα κάψουν τα οστά αυτά. Εξ' όσων θυμούμαι, αυτός που μίλησε για ασθένειες και το κάψιμο των οστών, εργαζόταν στον Τουρκοκυπριακό Δήμο Λευκωσίας και αυτός επίσης έχει πεθάνει τώρα…
Τότε το λίπασμα μετακινήθηκε από εκεί και τα οστά της κυρίας Ξενούς κάηκαν, όπως άκουσα… Δεν έχω πληροφορίες για το τί έκαναν με τα οστά που υποτίθεται έκαψαν.
Εξ' όσων γνωρίζω η κυρία Lutfiye Ahmet δεν είχε σκοτωθεί. Όταν τα Τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα ήρθαν στην αρχή του πολέμου, φοβόταν τόσο πολύ, προσπάθησε να κρυφτεί στο πηγάδι… Το πηγάδι αυτό ήταν στην αυλή του σπιτιού της…»
Ένας άλλος αναγνώστης έχει περισσότερες πληροφορίες για την κυρία Ξενού:
«Η κυρία Ξενού ήταν από το Σύσκληπο αλλά είχε παντρευτεί στον Άγιο Ερμόλαο. Γεννήθηκε γύρω στο 1918. Ο Τουρκοκύπριος λοχίας αστυνομικός που την είχε σκοτώσει είχε βρει γύρω στις 700-800 στερλίνες στο σπίτι της και τις πήρε. Ο αστυνομικός αυτός που είχε έρθει στο χωριό από αλλού – δεν ήταν από τον Άγιο Ερμόλαο – αργότερα καυχιόταν για τα λεφτά που είχε βρει και έλεγε «Η γυναίκα αυτή ήταν πλούσια, είχε στερλίνες και τις πήρα και την σκότωσα…»
Ο ίδιος αστυνομικός είχε σκοτώσει επίσης και τη Θεοδώρα Καλλή ενώ έτρωγε μακαρόνια και κοτόπουλο και καυχιόταν και γι αυτό στο καφενείο. Όταν είχε πάει για να σκοτώσει τη Θεοδώρα Καλλή, είχε κάποιο άλλο μαζί του από άλλο χωριό.»
Έμαθα ότι ο Τουρκοκύπριος λοχίας που είχε σκοτώσει την Θεοδώρα Καλλή και την κυρία Ξενού με το δικό του πιστόλι είχε αργότερα χάσει το δικό του γιο… Ο τροχός γυρίζει, όπως λέγει η παροιμία… Τι άλλο να πει κάποιος; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να παίρνουμε ζωές; Ποιος έδωσε οποιουδήποτε το δικαίωμα να σκοτώσει ένα άλλο άνθρωπο ή ζώο; Όλοι ανήκουμε στη γη και πρώτα απ΄ όλα πρέπει να σεβόμαστε τη ζωή… Όχι να γυρίζουμε σκοτώνοντας αθώες ηλικιωμένες γυναίκες, που δεν μπορούν καν να περπατήσουν… Και δεν δέχομαι ότι ο πόλεμος είναι «πρόσχημα» - όχι… Ο πόλεμος δεν είναι «πρόσχημα» - αν έχεις κακιά καρδιά, είσαι κακός άνθρωπος είτε είσαι σε καιρό πολέμου ή σε καιρό ειρήνης… Το πρωταρχικό πράγμα που πρέπει όλοι να διδάσκουμε στα παιδιά μας είναι να σέβονται τη ζωή…
Είχαμε πάει στο σπίτι της Θεοδώρας Σάββα Καλλή μαζί με την εγγονή της Δώρα Παρμακλή Δεληγιάννη στις 10 Απριλίου 2018, συνοδευόμενες από τους ερευνητές της ΔΕΑ – η Δώρα ήθελε πάρα πολύ να βρει τα οστά της γιαγιάς της Θεοδώρας Καλλή που είχε γίνει «αγνοούμενη» στο σπίτι της… Η τελευταία φορά που την είχε δει ήταν στις 25 Ιουλίου 1974…
Κάποιοι Τουρκοκύπριοι από το χωριό τους είχαν πει ότι μπορεί να είχε θαφτεί σε ένα από τα πηγάδια ή στο λίπασμα στον κήπο της, έτσι η Δώρα υπέδειξε τα πηγάδια…
Αργότερα φέτος, η ΔΕΑ έκανε εκσκαφές στο κλειστό πηγάδι στην αυλή του σπιτιού αλλά δεν βρήκε τίποτε…
Υπήρχαν επίσης φήμες ότι είχε σκοτωθεί στο δρόμο…
Υπήρχαν φήμες ότι είχε θαφτεί στο λίπασμα στον κήπο της και μετά το λίπασμα μετακινήθηκε από τον κήπο…
Χρειάζεται να γίνουν περισσότερες έρευνες και χρειάζεται να πάμε πίσω στο χωριό μαζί με τη Δώρα για να μιλήσουμε με τους Τουρκοκύπριους φίλους της από την παιδική της ηλικία και να δούμε αν είχαν δει ή ακούσει κάτι…
Η Θεοδώρα Καλλή ήταν ποιήτρια – όποιον έβλεπε, του έλεγε «Ποιο ποίημα να σου απαγγείλω;» Διάβαζε παραδοσιακά Κυπριακά ποιήματα…
Η Θεοδώρα είχε γεννήσει 14 παιδιά αλλά μόνο τρία επέζησαν… Μόνο δύο γιοί και μια κόρη έμειναν ζωντανοί… Και αυτοί έχουν πεθάνει τώρα, μόνο τα εγγόνια παραμένουν για να τη θυμούνται… Ήταν 93 χρονών όταν «εξαφανίστηκε» από το χωριό…
Θα συνεχίσουμε τις έρευνες μας και ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσουμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες και για την κυρία Ξενού και τη Θεοδώρα Σάββα Καλλή για να βοηθήσουμε να βρεθούν οι πιθανοί τόποι ταφής τους και έτσι να βοηθήσουμε την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων να κάνουν εκσκαφές και να προσπαθήσουν να βρουν τα οστά τους…
Αν γνωρίζετε οτιδήποτε που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μου, επώνυμα ή ανώνυμα, σας παρακαλώ τηλεφωνήστε μου στο κινητό μου στη CYTA 99 966518.

22.11.2018

Photo: The missing women of Agios Ermolaos, Lutfiye Ahmet and Theodora Kallis Savva and Dora the granddaughter holding the photo of her missing grandmother...

*** Article published in the POLITIS newspaper on the 16th of December 2018, Sunday. A series of articles were published in YENİDÜZEN newspaper in Turkish on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 18, 19 and 20 October 2018 and here are the links:

http://www.yeniduzen.com/ayermolanin-kayip-kibrisli-kadinlari-icin-kazilar-13094yy.htm

http://www.yeniduzen.com/ayermolada-bir-kayip-sahistan-geride-kalanlara-ulasildi-13099yy.htm

http://www.yeniduzen.com/ayermolada-ksenu-hanimi-koye-kontrole-gelen-bir-kibrisliturk-polis-oldurmustu-13104yy.htm

Monday, November 26, 2018

The tears of Deryneia must be dried, the wounds must be healed…

The tears of Deryneia must be dried, the wounds must be healed…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

The Deryneia checkpoint opens, my stomach is in tangles… After so many years of shuffling, so many harsh words, so much struggle, finally the checkpoint opens…
Deryneia is an area full of pain… Varosha is full of pain… If there was no civic movement, the Initiative of Famagusta, if they had not struggled and campaigned so loudly, if they had not brought together the Turkish Cypriots and Greek Cypriots from across the dividing line, again this checkpoint would not open…
The checkpoint opens, people pass, at the very front is a woman whose heart beats for peace, carrying a flag that says in Turkish and Greek `Barış-Eirini" – peace… A journalist from POLITIS captures her unbelievably beautiful march and the photo taken by Christos Theodorides will become an icon for peace – it already has, as soon as it goes online and shared by many – Ioli Kythreotou has marked the opening of this checkpoint…
The Deryneia checkpoint opens and my stomach is in tangles – a Facebook group about Varosha, where I am also a member of, has so much swearing and so many bad words against the opening of Deryneia, it is unbelievable… In this group photos and articles about Solomou and Tasos Isaak who had been killed here in 1996 is shared and a photo of the father of Solomou demonstrating against the opening of the checkpoint is also shared…
Deryneia is full of pain: Its story does not begin in 1996 but actually in 1974. In this area many Greek Cypriots were killed and went "missing"…
Immediately some people look into archives and find and share a photo taken by an English soldier. The photo shows the killed Greek Cypriots, left on the side of this road when they had tried to return to Varosha, hearing a call from RIK radio on the 16th of August 1974 telling them that `Varosha is safe, go back!` They would believe the call on RIK and would try to return and would meet some Turkish tanks and some Turkish Cypriot soldiers, getting caught, some of them killed there in the middle of the road and the photo shows those dead bodies…
In fact a call was really made from RIK to the public calling on them to go back to Varosha. People would believe this and try to go back.
In Deryneia they would meet some Turkish tanks and some Turkish Cypriot soldiers – they would walk into a sort of `trap`… They had tried to go back with their own cars or would get a taxi and go by taxi…
How many people were taken from here, how many were killed and went `missing`? We don't know the actual numbers… What is certain though is that some Turkish Cypriot soldiers would take them to the Gardens of Perdjana to kill them there, that they would execute some Greek Cypriots next to a pond there, that a Turkish commander while passing through this area by coincidence would see the view of the massacre and would stop the massacre there, would save the lives of many Greek Cypriots but then afterwards he would lose his sleep for the rest of his life and would never find peace until the day he died…
Years later, one of my friends who is the relative of a `missing person` would go and stay in his house by coincidence and would tell me what had happened that night in his house… The commander's wife would tell her, `If you hear some screams at night, don't worry` and would tell her that her dear husband after seeing the massacre at the Perdjana Gardens had become very anxious and would have nightmares every night…
This commander had saved the life of the famous Greek Cypriot sculptor together with the group he was with, around 10-15 Greek Cypriots… Those Turkish Cypriot soldiers would have killed them as well… Philippos Yiapanis wrote about this years later on his social media page and implied that he wanted to find and thank that commander and someone reading this told him that `Sevgul can find him` - seeing my name being mentioned, I would write to Philippos that the commander who had saved his life is no longer alive…One day I hope very much to have an interview with Philippos Yiapanis so he can tell me what he had gone through so we can write about it so other people can also learn about it… Philippos Yiapanis, in his social media post was saying `Why did I stay alive?` and his friends would answer him, `So that you can produce so many beautiful works of art…` For Philippos Yiapanis, life would become just a coincidence: One moment you were there and the next moment you could be executed, buried at the Gardens of Perdjana and years later your remains might be dug out and carried elsewhere… When the `De Cuellar Plan` came out and there was the fear of `Varosha might be given back to the Greek Cypriots`, some civilian and military authorities had `fears` and due to those `fears`, some burial sites were emptied and remains `relocated` or maybe even destroyed… The mass graves in the Gardens of Perdjana were also emptied according to my readers and these remains were reburied in the yard of the Namik Kemal Lyceum and there were also rumours that there were reburial of some remains in the parking lot of the `Anit Casino`…
But this wasn't the only thing that happened in Deryneia – a child ran away to safety, he just ran and ran like crazy… Are those who were with him and killed, still there? Or did their burial site was also opened and were their remains also carried elsewhere? We don't know…
Last year I had interviewed his elder sister Chrystalla Kyriakou and she had told me how she had lost her kids in one of the massacres in Deryneia… We had published Chrystalla Kyriakou's story in both YENIDUZEN and POLITIS newspapers – her father in law, her mother in law, her sister in law, her brother in law, her five-year-old son and her twin daughters who were only three years old were all killed on the 19th of August 1974 in Deryneia and they all went `missing`. Her brother Alkis had managed to come out alive from this massacre. When I had published my interview with her entitled `The Tears of Deryneia`, this had shocked the Turkish Cypriots because they did not know of this massacre… What was more, Chrystalla had always been in the forefront of bicommunal activities for peace – a woman in pain, a woman whose children were killed and went `missing`…
One of my Turkish Cypriot readers had seen a lot of dead bodies of children near the pool of the Golden Sands Hotel and had told me years later that `Maybe there was some sort of orphanage there?` Maybe these were the children of Chrystalla and the children of her relatives… In this massacre, Tasos, Christos and Koulla, the three young children of her sister in law Sotira were also killed…
The Deryneia checkpoint opens and my stomach is in tangles… This checkpoint is quite different from other checkpoints since there are people killed and went `missing` in this area… There are the houses of the ghost city Varosha in this area… Some Greek Cypriots who lived in these houses look at their homes behind the barbed wires and feel sad…
It is a good thing that the Deryneia checkpoint has opened but it is bad that the wounds of Deryneia has not been treated, its tears not dried…
That's why I have a huge stone in my stomach…
If there existed a humanitarian system that functioned in Cyprus, then not only would this checkpoint open but we would have been talking about how to dry the tears of Deryneia, how to treat the wounds of Deryneia and we would have developed policies and projects to do that…
Authorities from both sides of the partition line could have helped the Cyprus Missing Persons` Committee to find the `missing` of Deryneia and Varosha… An investigation could be done to see where the remains of `missing persons` taken from these areas have been carried to… Authorities on both sides, particularly the Turkish Cypriot authorities could have helped more the CMP for this.
If the authorities could have felt the pain of the Greek Cypriots from this whole area, they would have understood that these Greek Cypriots could not just pass from this road like a tourist because the deep pains would start bleeding over and over again – and they would have helped civil society to make programmes for the healing of the wounds of the area…
Just as I cannot pass from the road of Tochni or Maratha like a tourist, those who have `missing` in their families and feel that tragic pain for their loved ones, these relatives of `missing` cannot just pass by this road like a tourist… I cannot go with joy to Kofinou or Zygi or Tochni or Galatia or Sinda or Kondea or Oroklini – each time I pass from these areas my heart starts bleeding again and again as I remember the terrible massacres committed in these areas both by Turkish Cypriots and Greek Cypriots…
The only way to prevent these wounds to be used by extreme right groups over and over again is to dry the tears of Deryneia… And for this, the two leaders, Akinci and Anastasiades could have done important work.
Unfortunately, Cypriots in general fail when it comes to humanity – they act without thinking, they stay silent when the pain of people is eaten up by wolves, they keep silent and cannot show any courage to share what they know due to their own little petty interests…
Very few Turkish Cypriots and Greek Cypriots get a `Bravo` when it comes to humanity – and those are the ones who feel the pain of all `missing` Cypriots in their own hearts and who try to help ease this pain and who try to help dry the tears, no matter what the nationality of the victims are…
I salute them with all my heart and thank them for keeping the candle of hope on this land for humanity, despite all the restraints of the lack of a humanitarian system on this land.

14.11.2018

Photo: Andreas, 5 year old son of Christalla "missing"...

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 25th of November 2018, Sunday. A similar article of mine was published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 15th of November 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/derinyanin-gozyaslari-henuz-dinmedi-yaralari-henuz-sarilmadi-13230yy.htm

Τα δάκρυα της Δερύνειας πρέπει να στεγνώσουν, οι πληγές πρέπει να επουλωθούν…

Τα δάκρυα της Δερύνειας πρέπει να στεγνώσουν, οι πληγές πρέπει να επουλωθούν…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Το οδόφραγμα στη Δερύνεια ανοίγει, το στομάχι μου είναι μπερδεμένο… Μετά από τόσα χρόνια ανακατέματος, τόσων σκληρών λογιών, τόσου αγώνα, τελικά το οδόφραγμα ανοίγει…
Η Δερύνεια είναι μια περιοχή γεμάτη πόνο… Το Βαρώσι είναι γεμάτο πόνο… Αν δεν υπήρχε κίνημα πολιτών, η Πρωτοβουλία Αμμοχώστου, αν δεν είχαν αγωνιστεί και κάνει τόσο δυνατή εκστρατεία, αν δεν είχαν φέρει μαζί τους Τουρκοκύπριους και τους Ελληνοκύπριους από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής, πάλι το οδόφραγμα αυτό δεν θα άνοιγε…
Το οδόφραγμα ανοίγει, ο κόσμος περνά, μπροστά βρίσκεται μια γυναίκα της οποίας η καρδιά κτυπά για την ειρήνη, κρατώντας μια σημαία που γράφει στα Τουρκικά και τα Ελληνικά «Barış-Ειρήνη»… Ένας δημοσιογράφος από τον ΠΟΛΙΤΙ την αποθανατίζει στην απίστευτα όμορφη πορεία της και η φωτογραφία του Χρίστου Θεοδωρίδη θα γίνει μια εικόνα για την ειρήνη – ήδη αυτό έχει γίνει, μόλις μπαίνει στο διαδίκτυο και μοιράζεται από πολλούς – η Ιόλη Κυθραιώτου έχει σημάνει την διάνοιξη του οδοφράγματος αυτού…
Το οδόφραγμα στη Δερύνεια ανοίγει και το στομάχι μου είναι μπερδεμένο – μια ομάδα για το Βαρώσι στο Facebook, στην οποία επίσης ανήκω, έχει τόσες βρισιές και τόσα κακά λόγια εναντίον του ανοίγματος του οδοφράγματος στη Δερύνεια, που είναι απίστευτο… Σε αυτή την ομάδα μοιράζονται φωτογραφίες και άρθρα για το Σολωμού και τον Τάσσο Ισαάκ που είχαν σκοτωθεί εδώ το 1996 και μοιράζεται επίσης μια φωτογραφία του πατέρα του Σολωμού να διαδηλώνει ενάντια στη διάνοιξη των οδοφραγμάτων…
Η Δερύνεια είναι γεμάτη πόνο: Η ιστορία της δεν ξεκινά το 1996 αλλά το 1974. Σε αυτή την περιοχή πολλοί Ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι»…
Αμέσως κάποιοι άνθρωποι έψαξαν σε αρχεία και βρήκαν και μοιράστηκαν μια φωτογραφία που έβγαλε ένας Άγγλος στρατιώτης. Η φωτογραφία δείχνει τους σκοτωμένους Ελληνοκύπριους, αφημένους στην άκρια του δρόμου αυτού όταν είχαν προσπαθήσει να επιστρέψουν στο Βαρώσι, μετά από κάλεσμα που άκουσαν στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ στις 16 Αυγούστου 1974 που έλεγε ότι «το Βαρώσι είναι ασφαλισμένο, πηγαίνετε πίσω!». Πίστεψαν σε αυτό το κάλεσμα στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ και προσπάθησαν να επιστρέψουν και συνάντησαν μερικά Τουρκικά τανκς και κάποιους Τουρκοκύπριους στρατιώτες, πιάστηκαν, κάποιοι από αυτούς σκοτώθηκαν εκεί στη μέση του δρόμου και η φωτογραφία δείχνει εκείνα τα νεκρά σώματα…
Στην πραγματικότητα, έγινε πραγματικά ένα κάλεσμα προς το κοινό στο ΡΙΚ, που τους καλούσε να πάνε πίσω στο Βαρώσι. Οι άνθρωποι το πίστεψαν αυτό και προσπάθησαν να επιστρέψουν.
Στη Δερύνεια συνάντησαν κάποια Τουρκικά τανκς και κάποιους Τουρκοκύπριους στρατιώτες – περπάτησαν σε ένα είδος «παγίδας»… Είχαν προσπαθήσει να επιστρέψουν με τα δικά τους αυτοκίνητα ή πήραν ταξί…
Πόσοι άνθρωποι πιάστηκαν εδώ, πόσοι σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι»; Δεν γνωρίζουμε τους πραγματικούς αριθμούς… Αυτό που είναι βέβαιο όμως είναι ότι κάποιοι Τουρκοκύπριοι στρατιώτες τους πήραν στους Κήπους του Perdjana για να τους σκοτώσουν εκεί, ότι εκτέλεσαν κάποιους Ελληνοκύπριους δίπλα από μια λίμνη εκεί, ότι ένας Τούρκος διοικητής ενώ περνούσε τυχαία μέσα από αυτή την περιοχή και είδε το θέαμα της σφαγής και σταμάτησε τη σφαγή εκεί, έσωσε τη ζωή πολλών Ελληνοκυπρίων αλλά μετά έχασε τον ύπνο του για το υπόλοιπο της ζωής του και δεν κατάφερε να βρει ηρεμία μέχρι τη μέρα που πέθανε…
Μετά από χρόνια, μια από τις φίλες μου που είναι συγγενής «αγνοουμένου» πήγε και έμεινε τυχαία στο σπίτι του και μου είπε τι είχε γίνει εκείνο το βράδι στο σπίτι του… Η γυναίκα του διοικητή της είπε «Αν ακούσεις κάποιες κραυγές το βράδυ, μην ανησυχείς» και της είπε ότι ο αγαπητός της σύζυγος μετά που είδε τη σφαγή στους Κήπους του Perdjana είχε γίνει πολύ ανήσυχος και είχε εφιάλτες κάθε βράδυ…
Ο διοικητής αυτός είχε σώσει τη ζωή του διάσημου Ελληνοκύπριου γλύπτη μαζί με την ομάδα με την οποία βρισκόταν, γύρω στους 10-15 Ελληνοκύπριους… Εκείνοι οι Τουρκοκύπριοι στρατιώτες θα τους είχαν επίσης σκοτώσει… Ο Φίλιππος Γιαπάνης έγραψε για αυτό μετά από χρόνια στη σελίδα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και υπονοούσε ότι ήθελε να βρει και να ευχαριστήσει αυτό τον διοικητή και κάποιος που το διάβασε του είπε ότι «μπορεί να τον βρει η Sevgul» - βλέποντας ότι αναφέρθηκε το όνομα μου, έγραψα στο Φίλιππο ότι ο διοικητής που είχε σώσει τη ζωή του δεν ζει πλέον… Μια μέρα ελπίζω πολύ να πάρω συνέντευξη από το Φίλιππο Γιαπάνη έτσι ώστε να μου πει για αυτά που πέρασε και να μπορέσουμε να γράψουμε για αυτά έτσι ώστε να μάθουν και άλλοι για αυτό… Ο Φίλιππος Γιαπάνης στην ανάρτηση του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έλεγε «Γιατί έμεινα ζωντανός;» και οι φίλοι του του απάντησαν «Έτσι ώστε να δημιουργήσεις τόσα πολλά όμορφα έργα τέχνης…» Για το Φίλιππο Γιαπάνη η ζωή έγινε απλά μια σύμπτωση: Τη μια στιγμή ήσουν εκεί και την επόμενη θα μπορούσες να εκτελεστείς, να θαφτείς στους Κήπους του Perdjana και μετά από χρόνια τα οστά σου να εκσκαφούν και να μεταφερθούν αλλού… Όταν είχε βγει το «Σχέδιο De Cuellar» και υπήρχε ο φόβος ότι «το Βαρώσι μπορεί να επιστραφεί στους Ελληνοκύπριους», κάποιες πολιτικές και στρατιωτικές αρχές είχαν «φόβους» και εξαιτίας αυτών των «φόβων», κάποιοι τόποι ταφής αδειάστηκαν και τα οστά «μεταφέρθηκαν» ή ίσως ακόμα και να καταστράφηκαν… Οι μαζικοί τάφοι στους κήπους του Perdjana σύμφωνα με τους αναγνώστες μου επίσης αδειάστηκαν και τα οστά ξαναθάφτηκαν στην αυλή του Λυκείου Namik Kemal και υπήρχαν επίσης φήμες ότι υπήρξε επανα-ταφή κάποιων οστών στο χώρο στάθμευσης του «Anit Casino»…
Όμως αυτό δεν ήταν το μόνο πράγμα που συνέβηκε στη Δερύνεια – ένα παιδί έτρεξε προς την ασφάλεια και απλά έτρεχε και έτρεχε σαν τρελός… Άραγε εκείνοι που ήταν μαζί του και σκοτώθηκαν είναι ακόμα εκεί; Ή μήπως ο τόπος ταφής τους επίσης ανοίχτηκε και τα οστά τους μεταφέρθηκαν αλλού; Δεν ξέρουμε…
Πέρσι είχα πάρει συνέντευξη από τη μεγάλη του αδελφή Χρυστάλλα Κυριάκου και μου είχε πει πως είχε χάσει τα παιδιά της σε μια από τις σφαγές στη Δερύνεια… Η ιστορία της Χρυστάλλας Κυριάκου είχε δημοσιευθεί στις εφημερίδες YENIDUZEN και ΠΟΛΙΤΗΣ – ο πεθερός της, η πεθερά της, η νύφη της και ο γαμπρός της, ο πεντάχρονος γιός της και οι δίδυμες κόρες της που ήταν μόλις τριών χρονών σκοτώθηκαν όλοι στις 19 Αυγούστου 1974 στη Δερύνεια και έγιναν όλοι «αγνοούμενοι». Ο αδελφός της Άλκης κατάφερε παραμείνει ζωντανός από τη σφαγή αυτή. Όταν είχα δημοσιεύσει τη συνέντευξη μου μαζί της με τον τίτλο «Τα δάκρυα της Δερύνειας» αυτό είχε σοκάρει τους Τουρκοκύπριους διότι δεν γνώριζαν για τη σφαγή αυτή… Επιπλέον, η Χρυστάλλα πάντοτε ήταν στην πρώτη γραμμή των δικοινοτικών δραστηριοτήτων για την ειρήνη – μια γυναίκα που πονούσε, μια γυναίκα της οποίας τα παιδιά σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενα»…
Ένας από τους Τουρκοκύπριους αναγνώστες μου είχε δει πολλά νεκρά σώματα παιδιών κοντά στην πισίνα του ξενοδοχείου Golden Sands και μου είχε πει μετά από χρόνια ότι «Ίσως αυτό να ήταν ένα είδος ορφανοτροφείου εκεί;» Ίσως αυτά να ήταν τα παιδιά της Χρυστάλλας και τα παιδιά των συγγενών της… Στη σφαγή αυτή σκοτώθηκαν επίσης ο Τάσος, ο Χρίστος και η Κούλα, τα τρία νεαρά παιδιά της νύφης της Σωτήρας…
Το οδόφραγμα στη Δερύνεια ανοίγει και το στομάχι μου είναι μπερδεμένο… Το οδόφραγμα είναι αρκετά διαφορετικό από τα άλλα οδοφράγματα αφού υπάρχουν άνθρωποι που σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι» σε αυτή την περιοχή… Υπάρχουν τα σπίτια της πόλης φάντασμα, του Βαρωσιού σε αυτή την περιοχή… Κάποιοι Ελληνοκύπριοι που ζούσαν σε αυτά τα σπίτια βλέπουν τα σπίτια τους πίσω από τα συρματοπλέγματα και νιώθουν θλίψη…
Είναι θετικό το γεγονός ότι άνοιξε το οδόφραγμα στη Δερύνεια αλλά είναι κακό που οι πληγές της Δερύνειας δεν έχουν θεραπευθεί, τα δάκρυα δεν έχουν στεγνώσει…
]Γι αυτό έχω μια τεράστια πέτρα στο στομάχι μου…
Αν υπήρχε ένα ανθρωπιστικό σύστημα που να λειτουργούσε στην Κύπρο, τότε όχι μόνο θα άνοιγε το οδόφραγμα αυτό, αλλά θα μιλούσαμε για το πως να στεγνώσουμε τα δάκρυα της Δερύνειας, πως να θεραπεύσουμε τις πληγές της Δερύνειας και θα είχαμε αναπτύξει πολιτικές και προγράμματα για να το κάνουμε αυτό…
Οι αρχές και από τις δύο πλευρές της διαχωριστικής γραμμής θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Κυπριακή Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων να βρει τους «αγνοούμενους» της Δερύνειας και του Βαρωσιού… Θα μπορούσε να γίνει μια έρευνα για να δούμε που μεταφέρθηκαν τα οστά των «αγνοουμένων» από αυτές τις περιοχές… Οι αρχές και στις δύο πλευρές, ιδιαίτερα οι Τουρκοκυπριακές αρχές θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη ΔΕΑ περισσότερο με αυτό.
Αν οι αρχές μπορούσαν να νιώσουν τον πόνο των Ελληνοκυπρίων από όλη αυτή την περιοχή, θα καταλάβαιναν ότι αυτοί οι Ελληνοκύπριοι δεν θα περνούσαν απλά από το δρόμο αυτό, όπως ένας τουρίστας, λόγω των βαθιών πόνων που θα άρχιζαν να αιμορραγούν ξανά και ξανά – και θα βοηθούσαν την κοινωνία των πολιτών να δημιουργήσει προγράμματα για την επούλωση των πληγών της…
Ακριβώς όπως δεν μπορώ να περάσω από το δόμο της Τόχνης ή της Μαράθας σαν τουρίστας, εκείνοι που έχουν «αγνοούμενους» στις οικογένειες τους και νιώθουν τον τραγικό πόνο για τους αγαπημένους τους, αυτοί οι συγγενείς «αγνοουμένων» δεν μπορούν απλά να περάσουν από το δρόμο αυτό σαν τουρίστες… Δεν μπορώ να πάω με χαρά στην Κοφίνου ή το Ζύγι ή την Τόχνη ή τη Γαλάτεια ή τη Σίντα ή την Κοντέα ή την Ορόκλινη – κάθε φορά που περνώ από τις περιοχές αυτές η καρδιά μου αρχίζει να αιμορραγεί ξανά και ξανά καθώς θυμούμαι τις τρομερές σφαγές που διαπράχθηκαν στις περιοχές αυτές και από Τουρκοκύπριους και από Ελληνοκύπριους…
Ο μόνος τρόπος να αποφευχθούν από το να χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά οι πληγές αυτές από ακροδεξιές ομάδες είναι να στεγνώσουν τα δάκρυα της Δερύνειας… Και γι αυτό, οι δύο ηγέτες Akinci και Αναστασιάδης θα μπορούσαν να είχαν κάνει σημαντικό έργο.
Δυστυχώς, οι Κύπριοι γενικά αποτυγχάνουν όταν πρόκειται για ανθρωπιά – δρουν χωρίς να σκέφτονται, μένουν σιωπηλοί όταν ο πόνος των ανθρώπων τρώγεται από τους λύκους, παραμένουν σιωπηλοί και δεν μπορούν να δείξουν το θάρρος να μοιραστούν αυτά που γνωρίζουν λόγω τον δικών τους μικροσυμφερόντων…
Πολύ λίγοι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι παίρνουν ένα «Μπράβο» όταν πρόκειται για την ανθρωπιά – και αυτοί είναι εκείνοι που νιώθουν τον πόνο όλων των «αγνοούμενων» Κυπρίων στη δική τους καρδιά και που προσπαθούν να βοηθήσουν να απαλυνθεί ο πόνος αυτός και που προσπαθούν να βοηθήσουν να στεγνώσουν τα δάκρυα, ανεξάρτητα από την εθνικότητα των θυμάτων…
Τους χαιρετίζω με όλη μου την καρδιά και τους ευχαριστώ που διατηρούν το κερί της ελπίδας σε αυτό τον τόπο για την ανθρωπιά, παρ' όλους τους περιορισμούς της έλλειψης ενός ανθρωπιστικού συστήματος σε αυτό τον τόπο…

Photo: Ο Ανδρέας, ο 5χρονος γιός της Χρυστάλλας Κυριάκου που είναι "αγνοούμενος"…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 25th of November 2018, Sunday. A similar article of mine was published in Turkish in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 15th of November 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/derinyanin-gozyaslari-henuz-dinmedi-yaralari-henuz-sarilmadi-13230yy.htm

Sunday, November 18, 2018

They killed their families but could not prevent the friendship of the children…

*** Sevilay Berk's mother and father were killed by some Greek Cypriots in 1964… Maria Georgiadou's mother, father, sister and brother were killed by some Turkish Cypriots in 1974… These murders did not prevent them from becoming friends… The two relatives of "missing" became very close friends…

They killed their families but could not prevent the friendship of the children…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

Two women: Both of them relatives of "missing" persons… In total they have six "missing" persons in their families: Two of them Turkish Cypriots and four of them Greek Cypriots… Two Turkish Cypriots were killed and "disappeared" in 1964 and four Greek Cypriots killed and "disappeared" in 1974…
Sevilay Berk's mother and father were killed by some Greek Cypriots in 1964… Maria Georgiadou's mother, father, sister and brother were killed by some Turkish Cypriots in 1974… These murders did not prevent them from becoming friends… The two relatives of "missing" became very close friends… They killed their families but could not prevent the friendship of the children…
When the mother and father of Sevilay Berk were killed and "disappeared", she was barely a 17-year-old girl, the eldest of the five kids and the youngest was only two years old. They were from Pervolia-Trikomo… Her mother Shefika Huseyin and her father Huseyin Ahmet Kamber were taken by some Greek Cypriots from the road they were travelling in May 1964 and "disappeared". Huseyin Ahmet Kamber also known in the area as the "Milkman" was collecting and selling milk and helping his family survive in the area… When in May 1964 he would be taken together with his wife and turned into "missing", they would leave behind five kids… The eldest was Sevilay, the 17-year-old girl. She would have to become both a mother and a father for her siblings, would raise them with love and care and would become one of the greatest peacebuilders in Cyprus among all this tragedy… We have found the remains of Sevilay Berk's parents in a well in Trikomo with the help of my readers, but we have not found any of the "missing" relatives of Maria Georgiadou yet…
Maria Georgiadou was born and raised in one of the most beautiful and important villages in Cyprus with an abundance of water… She would have a happy childhood in the old Cyprus that we used to know… In 1974 her mother Chrystalla, her father Andreas Orphanides, her sister Militsa would be killed and become "missing" from their own house in Kythrea. Her brother Stelios Orphanides would be killed and become "missing" in 1974 between Gypsou and Trikomo…
Maria Georgiadou was the only one from her family who remained alive – this was because she had been married in Nicosia. If she had stayed in Kythrea, perhaps today we would be looking for her whereabouts today…
Although Maria lost four of her closest relatives, she never nurtured hatred, enmity or anger and became one of the greatest peacebuilding persons in Cyprus…
When I had introduced Maria and Sevilay to each other, right after the crossing points "opened" back in 2003, I had told them that "Your stories are so similar to each other – almost the same… You are so much like each other… I am sure you will like each other a lot…"
And in fact, Maria and Sevilay, a Greek Cypriot and a Turkish Cypriot, both relatives of "missing persons" struck up such an extraordinary and beautiful friendship that they became a symbol of peace in Cyprus.
Even though their families have been massacred, their close friendship as their children could not be shaken by anything at all…
If one of them would get sick, the other one would run, cross the checkpoint, bring a pot of soup to help heal…
They would go on holidays together, they would celebrate the Easter, New Year and the Bayram together…
They became shining examples for all of us…
They showed us through their own lives that the pain of the relatives of "missing persons" is not "Turkish pain" or "Greek pain" but human pain… That it is a universal pain felt by all whoever have "missing persons" in their families, no matter what language they speak or what colour or ethnicity they are from…
They opened a path for the relatives of "missing" persons in Cyprus, both Turkish Cypriots and Greek Cypriots to walk together this path called life and to stand together next to each other, empathising and understanding, instead of being drowned in hatred…
Due to their extraordinary friendship, the Bicommunal Association of Relatives of Missing Persons and Victims of War called "TOGETHER WE CAN!" could have a strong basis and Turkish Cypriot and Greek Cypriot relatives of "missing persons" and victims of war with similar thinking could come together just like them and form friendships… And beyond friendships, work together in order to find other "missing persons"…
Maria and Sevilay participated in many local and international activities together as speakers…
They went around schools and showed their extraordinary friendship in flesh and blood to the kids…
So that there will be no more wars, no more killings, no more "missing persons" in Cyprus they spoke and spoke and spoke…
A lot of documentaries were produced about their friendship both in Cyprus and abroad…
The crimes committed against civilians both in 1964 and 1974 could not cast any shadow over the unique friendship of these women whose families also share their feelings and constantly visit each other… They chose the path for peace… They chose the path for friendship and mutual understanding…
On the night of the 19th of October 2018, Sevilay Berk's daughter, opera singer Beste Berk was getting married with Barish Topal in Mersin-Turkey at the Navona Hotel… There would be the wedding ceremony…
The speciality of this wedding was that Sevilay's friend Maria Georgiadou would also go to Turkey from Cyprus, to attend the wedding in Mersin.
Maria would be next to Sevilay and Mustafa Berk in the family to celebrate the special day of the daughter of Sevilay, Beste with an extraordinary voice, an opera singer, like someone from the close family…
Another Greek Cypriot would go from Cyprus to Mersin for this wedding: Eleni Vasiliou was a childhood friend of Sevilay from Trikomo and she too would share the joy of the wedding with her friend Sevilay…
The two relatives of "missing persons", Sevilay and Maria are way ahead from politicians – their lives show us how far ahead they are living…
Their lives show us how ordinary people in Cyprus can form beautiful and understanding friendships despite our tragic history…
Sevilay and Maria are thorns in the throats of those who want to partition our island…
They show us the way we should take: The path we should take is that of friendship, sisterhood, peace…
We also congratulate the young couple, Beste and Barish…
They are very lucky youngsters since in their families and in their lives, there are such women like Sevilay and Maria who have become symbols of peace…

26.10.2018

Photos: Maria and Eleni with Sevilay and family at the wedding…
The black and white photo: The relatives of Maria killed and "missing" since 1974 and relatives of Sevilay killed and were "missing" since 1964… Sevilay's parents, with the help of my readers, we managed to find them buried in a well in Trikomo… We had no such luck with Maria's mother, father, sister and brother who are still "missing"…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 18th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of October 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/ailelerini-oldurduler-ama-evlatlarin-dostlugunu-engelleyemediler-13130yy.htm

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν την φιλία των παιδιών…

*** Οι γονείς της Sevilay Berk σκοτώθηκαν από κάποιους Ελληνοκύπριους το 1964… Οι γονείς, η αδελφή και ο αδελφός της Μαρίας Γεωργιάδου σκοτώθηκαν από κάποιους Τουρκοκύπριους το 1974… Οι φόνοι αυτοί δεν τις σταμάτησαν να γίνουν φίλες… Οι δύο συγγενείς «αγνοουμένων» έγιναν πολύ στενές φίλες…

Σκότωσαν τις οικογένειες τους αλλά δεν σταμάτησαν την φιλία των παιδιών…

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Τηλ: 99 966518

Δύο γυναίκες: Και οι δύο τους συγγενείς «αγνοουμένων»… Συνολικά έχουν έξι «αγνοούμενα» άτομα στις οικογένειες τους: Δύο από αυτούς Τουρκοκύπριοι και τέσσερεις Ελληνοκύπριοι… Δύο Τουρκοκύπριοι σκοτώθηκαν και «εξαφανίστηκαν» το 1964 και τέσσερεις Ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν και «εξαφανίστηκαν» το 1974…
Οι γονείς της Sevilay Berk σκοτώθηκαν από κάποιους Ελληνοκύπριους το 1964… Οι γονείς, η αδελφή και ο αδελφός της Μαρίας Γεωργιάδου σκοτώθηκαν από κάποιους Τουρκοκύπριους το 1974… Οι φόνοι αυτοί δεν τις σταμάτησαν να γίνουν φίλες… Οι δύο συγγενείς «αγνοουμένων» έγιναν πολύ στενές φίλες… Σκότωσαν τις οικογένειες τους, αλλά δεν σταμάτησαν την φιλία των παιδιών…
Όταν οι γονείς της Sevilay Berk σκοτώθηκαν και «εξαφανίστηκαν», αυτή ήταν μόλις 17 χρονών, η μεγαλύτερη από πέντε παιδιά και το πιο μικρό ήταν μόνο δύο χρονών. Ήταν από τα Περβόλια Τρικώμου… Κάποιοι Ελληνοκύπριοι πήραν τη μητέρα της Shefika Huseyin και τον πατέρα της Huseyin Ahmet Kamber από το δρόμο που ταξίδευαν το Μάιο του 1964 και «εξαφανίστηκαν». Ο Huseyin Ahmet Kamber ήταν γνωστός στην περιοχή και ως ο «Γαλατάς», μάζευε και πουλούσε γάλα και βοηθούσε την οικογένεια του να επιβιώσει στην περιοχή… Όταν τον πήραν μαζί με τη γυναίκα του τον Μάιο του 1964 και έγιναν «αγνοούμενοι», άφησαν πίσω τους πέντε παιδιά… Η πιο μεγάλη, η Sevilay, το 17χρονο κορίτσι. Αναγκάστηκε να γίνει και μητέρα και πατέρας για τα αδέλφια της, τους μεγάλωσε με αγάπη και φροντίδα και έγινε μια από τις πιο μεγάλες ειρηνοποιούς στην Κύπρο μέσα σε όλη αυτή την τραγωδία… Έχουμε βρει τα οστά των γονιών της Sevilay Berk σε ένα πηγάδι στο Τρίκωμο με τη βοήθεια των αναγνωστών μου, αλλά δεν έχουμε βρει ακόμα κανένα από τους «αγνοούμενους» συγγενείς της Μαρίας Γεωργιάδου…
Η Μαρία Γεωργιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα από τα πιο όμορφα και σημαντικά χωριά στην Κύπρο με αφθονία νερού… Είχε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία στην παλιά Κύπρο που ξέραμε… Το 1974 η μητέρα της Χρυστάλλα, ο πατέρας της Αντρέας Ορφανίδης, η αδελφή της Μηλίτσα σκοτώθηκαν και έγιναν «αγνοούμενοι» στο δικό τους σπίτι στην Κυθρέα. Ο αδελφός της Στέλιος Ορφανίδης σκοτώθηκε και έγινε «αγνοούμενος» το 1974 μεταξύ των χωριών Γύψου και Τρίκωμο…
Η Μαρία Γεωργιάδου ήταν η μόνη που έμεινε ζωντανή από την οικογένεια της – αυτό ήταν επειδή ήταν παντρεμένη στη Λευκωσία. Αν έμενε στην Κυθρέα, ίσως σήμερα να ψάχναμε και για τα δικά της οστά…
Παρόλο που η Μαρία έχασε τέσσερεις από τους πιο στενούς της συγγενείς, ποτέ δεν καλλιέργησε το μίσος, εχθρότητα ή θυμό και έγινε μια από τις πιο μεγάλες ειρηνοποιούς στην Κύπρο…
Όταν είχα συστήσει τη Μαρία και τη Sevilay, αμέσως μετά τη «διάνοιξη» των οδοφραγμάτων το 2003, τους είσαι πει ότι «Οι ιστορίες σας είναι τόσο παρόμοιες – σχεδόν οι ίδιες… Μοιάζετε τόσο πολύ… Είμαι σίγουρη θα αρέσει η μια στην άλλη…»
Και πράγματι, η Μαρία και η Sevilay, μια Ελληνοκύπρια και μια Τουρκοκύπρια, και οι δύο συγγενείς «αγνοουμένων» δημιούργησαν μια εξαιρετική και όμορφη φιλία που έγιναν σύμβολο ειρήνης στην Κύπρο.
Παρόλο που οι οικογένειες τους σφαγιάστηκαν, η στενή τους φιλία ως τα παιδιά τους δεν μπορούσε να κλονιστεί από οτιδήποτε…
Αν η μια αρρωστούσε, η άλλη έτρεχε, περνούσε το οδόφραγμα, και της έφερνε σούπα για να βοηθήσει να θεραπευθεί…
Πηγαίνουν μαζί για διακοπές, γιορτάζουν μαζί το Πάσχα, την Πρωτοχρονιά και το Μπαϊράμι…
Έγιναν λαμπρά παραδείγματα για όλους μας…
Μας έδειξαν μέσα από τη δική τους ζωή ότι ο πόνος των συγγενών των «αγνοουμένων» δεν είναι «Τουρκικός πόνος» ή «Ελληνικός πόνος» αλλά ανθρώπινος πόνος… Ότι είναι ένας καθολικός πόνος που βιώνεται από όλους όσους έχουν «αγνοούμενους» στις οικογένειες τους, ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλούν ή το χρώμα ή την εθνικότητα τους…
Άνοιξαν το δρόμο για τους συγγενείς των «αγνοουμένων» στην Κύπρο, Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους, για να περπατήσουν μαζί σε αυτό το δρόμο που ονομάζεται ζωή και να σταθούν μαζί ο ένας δίπλα από τον άλλο, νιώθοντας ενσυναίσθηση και κατανόηση, αντί να πνιγούν στο μίσος…
Λόγω της εξαιρετικής τους φιλίας, η Δικοινοτική Οργάνωση Συγγενών Αγνοουμένων και Θυμάτων Πολέμου «Μαζί Μπορούμε!» μπορούσε να έχει μια δυνατή βάση και Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι συγγενείς «αγνοουμένων» και θύματα πολέμου με παρόμοιο τρόπο σκέψης ήρθαν μαζί όπως αυτές και δημιούργησαν φιλίες… Και πέρα από τις φιλίες, εργάζονται μαζί για να βρεθούν άλλοι «αγνοούμενοι»…
Η Μαρία και η Sevilay συμμετείχαν σε πολλές τοπικές και διεθνείς δραστηριότητες μαζί ως ομιλήτριες…
Πήγαν σε σχολεία και έδειξαν στην πράξη την εξαιρετική τους φιλία στα παιδιά…
Μίλησαν και μιλούν και μιλούν έτσι ώστε να μην υπάρχουν άλλοι πόλεμοι, άλλοι σκοτωμοί, άλλοι «αγνοούμενοι» στην Κύπρο…
Έγιναν πολλά ντοκιμαντέρ για τη φιλία τους τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό…
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίων αμάχων πολιτών τόσο το 1964 όσο και το 1974 δεν μπόρεσαν να σκιάσουν τη μοναδική φιλία αυτών των γυναικών, των οποίων οι οικογένειες επίσης μοιράζονται τα αισθήματα τους και συνεχώς αλληλο-επισκέπτονται… Επέλεξαν τον δρόμο της ειρήνης… Επέλεξαν το δρόμο της φιλίας και της αλληλοκατανόησης…
Το βράδυ της 19ης Οκτωβρίου 2018, η κόρη της Sevilay Berk, τραγουδίστρια όπερας Beste Berk παντρευόταν με τον Barish Topal στην Μερσίνα της Τουρκίας στο ξενοδοχείο Navona… Πήγαν στην τελετή του γάμου…
Η ιδιαιτερότητα του γάμου αυτού ήταν ότι η Μαρία Γεωργιάδου, φίλη της Sevilay πήγε επίσης στην Τουρκία από την Κύπρο, για να παρευρεθεί στο γάμο στη Μερσίνα.
Η Μαρία ήταν στην οικογένεια, δίπλα από τη Sevilay και το Mustafa Berk, για να γιορτάσει τη ξεχωριστή μέρα της Beste, κόρης της Sevilay, με την εξαιρετική φωνή, μια τραγουδίστρια όπερας, όπως κάποιος από τη στενή οικογένεια…
Ακόμα μια Ελληνοκύπρια πήγε από την Κύπρο στη Μερσίνα για το γάμο αυτό: Η Ελένη Βασιλείου ήταν παιδική φίλη της Sevilay από το Τρίκωμο και επίσης μοιράστηκε τη χαρά του γάμου μαζί με τη φίλη της Sevilay…
Οι δύο συγγενείς «αγνοούμενων», Sevilay και Μαρία, είναι πολύ μπροστά από τους πολιτικούς – οι ζωές τους μας δείχνουν πόσο μπροστά ζούνε…
Οι ζωές τους μας δείχνουν πως οι απλοί άνθρωποι στην Κύπρο μπορούν να δημιουργήσουν όμορφες φιλίες γεμάτες κατανόηση, παρά την τραγική μας ιστορία…
Η Sevilay και η Μαρία είναι αγκάθια στο λαιμό εκείνων που θέλουν τη διχοτόμηση του νησιού μας…
Μας δείχνουν το δρόμο που πρέπει να πάρουμε: Ο δρόμος που πρέπει να πάρουμε είναι αυτός της φιλίας, της αδελφοσύνης, της ειρήνης…
Συγχαίρουμε και το νεαρό ζευγάρι Beste και Barish…
Είναι πολύ τυχεροί νεαροί, αφού στις οικογένειες τους και στη ζωή τους υπάρχουν τέτοιες γυναίκες όπως τη Sevilay και τη Μαρία που έχουν γίνει σύμβολα ειρήνης…


Photos: Η Μαρία και η Ελένη με τη Sevilay και την οικογένεια στο γάμο…
Maria and Eleni with Sevilay and family at the wedding…
The black and white photo: The relatives of Maria killed and "missing" since 1974 and relatives of Sevilay killed and were "missing" since 1964… Sevilay's parents, with the help of my readers, we managed to find them buried in a well in Trikomo… We had no such luck with Maria's mother, father, sister and brother who are still "missing"…

(*) Article published in the POLITIS newspaper on the 18th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 25th of October 2018 and here is the link:

http://www.yeniduzen.com/ailelerini-oldurduler-ama-evlatlarin-dostlugunu-engelleyemediler-13130yy.htm

Tuesday, November 13, 2018

Leyla’s appeal to the International Committee of the Red Cross: “No one ever took care of the traumas of the relatives of missing persons…”

Leyla's appeal to the International Committee of the Red Cross:
"No one ever took care of the traumas of the relatives of missing persons…"

Sevgul Uludag

caramel_cy@yahoo.com

Tel: 99 966518

On the 4th of September 2018, we have a meeting with a representative of the International Committee of the Red Cross who is investigating the "needs" of the relatives of "missing persons…"
We go, as `TOGETHER WE CAN`, the Bicommunal Association of Relatives of Missing Persons and Victims of War… Amongst us is Tijen Gulle who lost her father back in 1963, Kyriacos Solomi who lost his brother in 1974, Yusuf Chaylar who lost his father in 1964, Christina Pavlou Solomi Patsia who lost her brother and father in 1974…
Leyla Kiralp who lost her husband as a very young woman in the massacre of Tochni could not make it, so I would ask her to write a message to the International Committee of the Red Cross, so I take her note she sends to me and I read it in the meeting…
ICRC is doing research on the `needs of relatives of missing persons` whose loved ones have not been found yet and the Cyprus Missing Persons' Committee will do research on the `needs of relatives of missing persons` whose loved ones' remains have been found or that has not been found…
First of all, Leyla is very critical of the International Committee of the Red Cross, as well as the local authorities – whether they are Turkish Cypriot or Greek Cypriot – for taking them around 55 or 44 years to look into `the needs` of the relatives of `missing persons`…
Later I ask her to write an article about her feelings on this… And she does… I want to share with you what she has written…
Leyla Kiralp in her appeal entitles her article `The Whirlpool` and says:
`Just next to us, in the neighbouring country Syria, a war is waging… Civilians are being killed… Thousands of people are emigrating to foreign countries… They are being drowned in the sea while emigrating or becoming desolate in the countries they go to live in… In whatever geography war is waged, the war itself is the enemy of civilians, and the profit only goes to those who start wars and who gain benefits from it…
In our country Cyprus, we also lived through war. In our country too, civilians were killed. Rapes took place, emigration took place.
Thousands of Cypriots were taken from their homes and sent away, some killed and some went `missing`… Thousands of `missing persons` have not been found yet and their fate is still uncertain…
War itself is a disaster. In these terrible and indescribable disasters, even those people who might not have lost anything are also affected… It is not possible to describe the depth of the traumas of those who have lost loved ones, their homes and especially who have been raped…
In 1974, just like thousands of Cypriots, I too have gone through the negative effects of war and I am still going through it…
I have never forgotten and I will never forget this… In May 1975, while passing to the northern part of the island with the Red Cross transport, we had stopped at the Ledra Palace where there were Turkish Cypriot officials so that the UNFICYP soldiers could register us… When the UNFICYP soldier found out what our ages were, he was quite surprised and said `Oh, very young!...` But the Turkish Cypriot official answered him `These are villagers!` What this Turkish Cypriot official was saying that we had been widowed not because of war but because we were `villagers`! The first blow came at me from this Turkish Cypriot official on that day!
In the following years, similar blows were in my face…
44 years ago, the communal values were very different `values` from today's values… It was considered a `sin` that a young woman was a widow. It did not matter that she had lost her husband in the violence of war. They were looking at her with humiliation and evaluating her in a humiliating way…
The trauma of war, the trauma of losing our loved ones and relatives were multiplied with this pressure from the community and the impact of this pressure was even worse than the impact of war… It was very difficult to start a new life among some people who had gone crazy with looting at the end of the war… What they cared about was looting houses, furniture, positions, cars, fields, gardens… What we cared about was the loss we were going through since we lost our loved ones and not knowing what had happened to them… They were `missing`…
The Turkish Cypriot administration of those times and the administration which is a continuity of that administration started paying monthly wages to the relatives of missing, of those killed and those wounded in the war. Yes, they did that. But apart from paying wages, there was never any interest in the psychological condition of these people…
In the following years a lot of relatives of `missing` persons, relatives of those killed in the war or wounded in the war, have lost their lives… Those who are still alive are still living with the traumas they lived through between 1963-1974 and will continue to live with this trauma… This trauma is such a whirlpool that it sucks in not only the relatives of `missing persons` but all of those around them and creates a big negative impact…
The trauma of the relatives of `missing persons`, has its own peculiarities among the traumas of the victims of war since the relatives of `missing persons` don't know the fate of their loved ones… Hope and hopelessness is merged in this trauma... Even when their remains are found and given back for burial, this only creates a little bit of peace for the relatives of `missing persons`. They cannot get back their health…
Overcoming such a trauma is not possible with the `wage` that the authorities give to the relatives of `missing persons` because most relatives of `missing persons` spend their wages on the doctors and medicine for in order to find a cure for their deteriorating health. But these expensive medicines also don't cure their psychology since physical illnesses are something else and psychological illnesses are quite another thing.
For the male politicians saying `They died for our country and our people` is `sufficient` in the handling of this trauma or like some other male politicians would say `is it time now when we shall have peace in the country` and just prefer to remain silent. We have had women representatives as `MPs`, women authorities as `ministers` and even two women heads of `parliament` and both of them were in fact doctors! But unfortunately, none of them were ever curious enough about the situation of the relatives of `missing persons` and none of them knocked on the doors of relatives except when it was `election` time…
Lack of confidence, desperation, lack of meaning, hope and hopelessness – all these years passed by with those feelings… For me and those who lost their loved ones in 1974, 44 years… for those who lost their loved ones between 1963-74, 55 years… I see the impact of what we lived through not only in myself but also in those relatives of `missing persons` around me. If the politicians looked more closely and with more humanitarian eyes, they too would notice the psychological needs of these people.
Even the `feminists` who are against `violence against women` did not show any interest in the relatives of `missing persons`… But the biggest violence had to be endured by these women relatives because of war…
A psychological rehabilitation centre must be opened in order to help the relatives of `missing persons` and victims of war and they must be given support… If you claim to be authorities, you are responsible for giving such support to the relatives.
Those who have killed people are being given medals for their `heroism` - you should add the relatives of `missing persons` on your list of tasks and show them that you are really authorities…
(LEYLA KIRALP – SEPTEMBER 2018)`

Photo: Leyla Kıralp together with her Greek Cypriot friends at the funeral of her missing husband killed in Tochni...

(*) Article published in POLITIS newspaper on the 11th of November 2018, Sunday. A similar article in Turkish was published in the YENİDÜZEN newspaper on my pages entitled "Cyprus: The Untold Stories" on the 1st of October 2018 and here's the link:

http://www.yeniduzen.com/hic-kimse-kayip-yakinlarinin-travmalariyla-ilgilenmedi-13008yy.htm